توضیحات

سخنی از مولف اثر من همدرد نیستم من خود دردم

انگیزه و دلیل من برای نوشتن این کتاب، از جایی عمیق در درونم سرچشمه می گیرد، جایی که باور دارم زندگی انسان، در هر شکلی که باشد، با درد، رنج و غم گره خورده است. ما، به طور ناخودآگاه، تمام عمرمان را صرف فرار از این احساسات می کنیم. گویی با فرار، می توانیم از حضور آن ها جلوگیری کنیم.

یکی از بزرگ ترین سوءتفاهم های ما درباره خوشحالی این است که فکر می کنیم برای شاد بودن، نباید هیچ غمی داشته باشیم. این دیدگاه اشتباه است. خوشحالی، یک احساس مستقل نیست که بتوان آن را از غم جدا کرد. خوش حالی، مجموعه ای از پذیرش های زندگی است، پذیرش این که غم وجود دارد، درد وجود دارد و شادی نیز وجود دارد. باید یاد بگیریم که غم را بپذیریم، با آن روبه رو شویم و درکش کنیم.

وقتی غمگین هستیم، این احساس غم حقیقی است. همان گونه که وقتی شاد هستیم، شادی هم واقعی است. اگر یاد بگیریم احساساتمان را همان گونه که هستند بپذیریم، زندگی به ما فرصت تجربه عمیق تری می دهد.

احساسات را سرکوب نکنید

زندگی از ما می خواهد که در هر لحظه، صددرصد خود را برای احساساتی که تجربه می کنیم بگذاریم. اگر غمگین هستیم، نباید تلاش کنیم که غم را سرکوب کنیم یا خودمان زا مجبور به خوشحالی کنیم. اگر لحظه ای وجود دارد که شادی در آن حضور دارد، باید به خودمان اجازه دهیم شاد باشیم. اما اگر لحظه ای از غم فرا رسیده است، چرا باید با آن بجنگم؟ غم را بپذیرم. آن را تجربه کنیم.

وقتی احساساتمان را سرکوب می کنیم، تاثیر عمیقی بر روح و روان ما می گذارد.